«هيچ سند فرهنگي وجود ندارد كه در عين حال گزارش نوعي وحشيگري نباشد.» والتر بنيامين، منتقد آلماني

 

كاربرد ادبيات

 

 

ادبيات و سياست، آرمان يا استراتژي

 

 

«از ديدگاه طرفداران زيبايي شناسي و مكتب هنر براي هنر، افتخار هنر در غيركاربردي بودن كامل آن است. اما امروز در ميان ما كمتر كسي آمادگي قبول اين مسئله را دارد. مطالعه هر اثري، يقيناً نوعي كاربرد آن محسوب مي شود. هر نظريه ادبي كاربرد معيني از ادبيات را پيش فرض مي گيرد، حتي اگر چيزي كه به دست مي آيد كاملاً غيركاربردي باشد.»

سطرهايي كه در بالا آورده شد، بخشي از فصل «نتيجه؛ نقد سياسي» از كتاب پيش درآمدي بر نظريه ادبي تري ايگلتون بود. مولف در اين كتاب پس از بررسي مكاتب و ديدگاه هاي عمده ي كنوني نقد ادبي، از قبيل ساختارگرايي، ساخت شكني، نظريه دريافت و نشانه شناسي، با شيوه اي انتقادي و طرح پرسش ها و نكته ها، سرانجام نتيجه مي گيرد كه هر ديدگاهي در نقد ادبي، خصلتي سياسي دارد.

 در بررسي ادبيات دهه ي هفتاد ايران... .

 

 

ادامه مطلب را بخوانيد

 

قبل از هر چیز باید بگویم، اینجا هیچ خونی...!

کافی بود چند قدم را آهسته بردارم و با یک دستم به پشت شانه اش بکوبم تا پرت شود پایین. یا این که سنگی را از همین جایی که ایستاده ام به پشتش بکوبم تا تعادلش را از دست بدهد. نشسته بود بد جایی! روی نوک یک تخته سنگ، جلوی پرتگاه نسبتا بلندی، روی پنجه هایش. و داشت دود سیگارش را فوت می کرد جلو. همه چیز طبق یک طرح دقیق منظم شده بود. حالا چگونه مردن ش دست خودم بود. حتی می توانستم جیغ بزنم و... .

ادامه مطلب را اینجا بخوانید.

 

 

يادداشتي براي دوست خوبم، تاج مهر!

(هراس از تفكر، هشدار به داستان نويسان نسل پنجم!)

« در جامعه ي ما، كار به جايي رسيده كه به محض اين كه حرف تعهد پيش مي آيد، افكار به سمت سياست و سياست بازي مي رود. بنابر اين شايد لازم باشد در بعضي تعاريف مان، از جمله همين واژه تجديد نظري كنيم، چرا كه سياست چيزي نيست كه امروز در ذهن ما شكل گرفته و دروني شده است.» ( از متن مقاله ي آقاي كرم رضا تاج مهر )

شايد دليل نوشتن اين چند سطر، آن هم به اين شكل، چندان حائز اهميت نباشد؛ اينكه بعد از خواندن مقاله ي اين دوستم، به رسم عبور بي تفاوت از تمام دل سوزي هاي معدودِ ديگران (كه تقريباً همه به آن عادت كرده ايم!) پيام بگذارم كه، تاج مهر عزيز... !

ادامه مطلب را بخوانيد

احساس ها پشت می کنی. یعنی پایت را روی همه چیز می گذاری که چه ؟ که دیگر هیچ اتفاقی نیافتد !؟ باز هم بلند می شوی باز هم می پیچی و راهت را از تمام آدمها کج می کنی و گم می شوی در خانه ای که این بار در آن را آبی انتخاب کرده ام . و باز همان ماجرا. هیچ فرقی نمی کند چطور روایتش کنم از دور یا نزدیک، حاصل هر دو یکی است . یعنی هیچ فرقی هم نمی کند که شب باشد یا روز یا اینکه خانه ها را آپارتمانی انتخاب کرده باشم یا کلنگی . یا عروسی در یک تالار باشد یا زیر یک خانه ی کاه گلی دردهاتی دورافتاده . حتی آنجا هم پیرمردی عینکی وجود دارد که نتواند خوب چهره ات را بشناسد و تو از او سیگاری بگیری و در کوچه های خاکی گم شوی. هزار بار این مسیرها ...

ادامه مطلب را بخوانيد